Elke gastenkamer zijn verhaal: de ‘Kamer van de notaris”

L’Auberge du Notaire is gevestigd in een voormalige notariswoning, een ‘maison de maître’ in het Frans. Wij, Mart & Monique kochten dit gebouw in 2005 van de weduwe van notaris Delire, die zelf overleed in 2008. We hebben genoeg tijd gehad om naar haar anekdotes over dit gebouw in het centrum van Vielsalm in de Ardennen te luisteren. Zodoende weten we waar welke ruimte voor werd gebruikt. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt en we hebben alle gastenkamers vernoemd naar hun voormalige functie. Iedere kamer vertelt een eigen verhaal. Kortom: logeren in een karakteristiek gebouw.

De kamer van de notaris

Je raad het al: dit was de echtelijke slaapkamer van notaris Alain Delire en zijn vrouw Nicky. Het is de grootste kamer die we hebben. Doordat de ruimte zo groot is, vonden we het behang met de margrieten er perfect bij passen.
Pronkstuk: de schouw met daarin tegeltjes met Hollandse taferelen.Hoe die daar terechtkomen? Het gebouw is eigendom geweest van familie De Potter die Nederlandse wortels had.

Lees hier in het kort de geschiedenis: Van notariswoning tot charmehotel

Leuke accommodatie Ardennen: charmehotel L’Auberge du Notaire

Voor een leuke accommodatie in de Ardennen moet u bij charmehotel en gastronomisch restaurant L’Auberge du Notaire in Vielsalm zijn. Hier geen donkere kamers met vast tapijt, maar negen frisse, hippe, kraaknette en lichte kamers met eigentijdse decoratie. U slaapt bijvoorbeeld in de Kamer van de Notaris, Het Archief of in de Kamer van de erfgenamen van de notaris. Reserveer vooral een tafel in het gastronomisch restaurant of reserveer hier online een van de gastronomische formules.

Kamer van de erfgenamen van de notaris

 

Notarishuis Vielsalm: charmant logeren en dineren bij L’Auberge du Notaire Vielsalm

In een voormalig notarishuis in Vielsalm vindt u het charmehotel en culinair restaurant L’Auberge du Notaire. U overnacht in één van de negen moderne en kraaknette kamers. Lunchen en dineren doet u in de voormalige werkkamer van de notaris dat is omgetoverd tot elegant en gastronomisch restaurant. Elke kamer heeft een naam die verwijst naar de voormalige functie ervan. Kijk hier voor leuke arrangementen. Op de foto: het restaurant en De Kamer van de Notaris.

Opfrisweek L’Auberge du Notaire

Vanaf woensdag 1 december tot en met woensdag 8 december voert onze schilder Benoît van Dooren de regie in L’Auberge du Notaire. In die week worden de kamers, het restaurant en het trappengat waar nodig opgefrist met een nieuw laagje verf. Gedurende die week zijn we gesloten, maar wel bereikbaar via onze site of via e-mail.

Nieuw hotel
Ongeveer eens in het anderhalf jaar wordt het gebouw onder handen genomen, dat is afhankelijk van de noodzaak. Gedurende de periode voorafgaand maken we een lijstje met ruimten die aandacht verdienen. Dat kan zijn omdat fauteuils in een kamer strepen op een muur hebben gemaakt, of koffers de verf in het trappengat hebben beschadigd. Door op deze manier met ons gebouw om te gaan, blijft het proper en hoeven we nooit lang te sluiten om alles opnieuw te laten schilderen. En is het voor u als gast alsof u altijd in een nieuw hotel binnenstapt.

Koers herbepalen
Niet alleen voor het gebouw is het een opfrisweek. Wij, Mart en Monique, doen in die week wat bedrijven in L’Auberge du Notaire doen tijdens strategische meetings: onze koers (her)bepalen. Afstand nemen om zo ruimte te creëren voor nieuwe ideeën.  Welke dat zijn, kunt u volgen op deze blog. Telefonisch zijn we niet te bereiken, wel kunt u gewoon reserveren via onze site of een vraag sturen per e-mail.

Foto: Heikki Verdurme

De verdere verbouwingen aan en om het notarishuis

Mocht u denken na het lezen van de artikelen over de verbouwingswerkzaamheden dat het verbouwen voorbij was, dan heeft u het mis. Alleen hebben we er niet meer zoveel verhalen over geschreven. Want nadat de binnenkant volledig was opgeknapt, zijn we voor onze gasten gaan zorgen.

Foto: DB Creation

Om het comfort voor onze gasten verder te verhogen, hebben we een terras aangelegd dat bereikbaar is via de eetkamer. Met mooi weer kunt u hier rustig ontbijten, lunchen of dineren. De ligging aan de achterzijde van het gebouw met uitzicht op de tuin, maakt dat het rustig eten is, zonder voorbij rijdend verkeer. De nieuwe privéparking biedt voor mensen de mogelijkheid om de auto op ons eigen terrein te parkeren. Hoewel het gratis parkeren is in onze straat, vinden veel mensen het een prettig idee de wagen op de parking te zetten, die ’s avonds wordt afgesloten. Ook de garage die van ellende bijna in elkaar zakte, is vervangen door een nieuwe. Hier is een compartiment voorzien waar de gasten hun motoren, fietsen, golfmateriaal of ski’s veilig kunnen opbergen.  Een andere klus waar we bijzonder trots op zijn, is de restauratie van de gevel aan de voorzijde. De rijk gedecoreerde gevel bood voorheen een enigszins vervallen aanblik. Nu alle decoraties zijn gerestaureerd en de gevels zowel voor als achter zijn geschilderd, heeft het gebouw zijn fiere aanzien weer terug en spreekt de buurt weer met recht over ‘het monument’ in onze straat.

Van bouwvakker tot gastvrouw

Nog 2 weken en dan is het 1 juli 2006. Dan is L’Auberge du Notaire open. Tenminste dat hebben we afgesproken met onze mensen en dat staat op onze website. De eerste reserveringen komen binnen. Er is alleen nog één probleem: we zijn niet klaar. Daarmee bedoel ik niet dat hier en daar nog een lampje op een kamer moet worden geplaatst, maar dat we écht niet klaar zijn. We voelen de tijd in onze nek hijgen. De schilders voelen dat ook en dus werken we die laatste weken als gekken om de magische datum van 1 juli te halen. Elke nacht gaan we later naar bed en elke ochtend staan we vroeger op. Ik ben moe en meer dan dat. Op 27 juni is Mart jarig en om middernacht drinken we een glas rosé met de schilders. Nog 3 dagen.

Nog 21 uur
Gelukkig staat de 1^e reservering ‘pas’ gepland op 8 juli, want 1 juli halen we niet. Een week extra tijd, die we alsnog hard nodig hebben. Op 7 juli hebben we nog een invasie van werklui: Harry komt de lampen hangen, de timmerman moet een slot maken in een gastenkamer waarvan we opeens een sleutel kwijt zijn. Wat een chaos. Nog 21 uur te gaan. Ik heb er behoefte aan om dingen af te zien en ik sluit de deuren van de bar en de eetkamer. Schoon is het al maar het meubilair staat niet op zijn plek. Samen met Mart krijg ik het voor elkaar dat in een uur tijd alles staat, er witte tafellopers op de tafels liggen en haastig knip ik rozen uit de tuin. Zo, tafeldecoratie ook klaar. Hup, deuren dicht en verder. De kamer van de gasten. Het is de enige kamer die helemaal klaar zal zijn als de eerste gasten komen. We werken tot half vier ’s nachts. En de hal is niet af.

De gasten zijn er
De schilders struikelen enkele uren later het gebouw weer binnen over hun wallen die scherp onder hun ogen aftekenen. De laatste stukken behang worden geplakt in de hal. Ik heb de trap schoongemaakt en ik gooi het water weg in het putje in de tuin. De schilder roept: ‘Monique! De gasten!’ Het zweet breekt me uit en ik loop de hal in waar de schilder bezig is de deur in het toilet te hangen. Ik stel me aan de gasten voor, leg uit dat de schilders bijna klaar zijn en loods de gasten via de bar en de eetkamer de tuin in. Gelukkig. Ze vinden het MOOOOOI! Als de gasten na een kopje koffie een wandelingetje door het dorp gaan maken, weet ik niet wat ik zie. Alles is opgeruimd en het is schoon in de hal, alsof er die dag geen schilder te bekennen was.

Bouwvakker af
Opeens realiseer ik me dat ik vanaf nu gastvrouw ben en ik vergeet de vermoeidheid en ik voel me gelukkig. Wat zijn Mart en ik trots op al het werk dat is gedaan. Het is geweldig om voor onze eerste gasten te zorgen. Tegelijkertijd besef ik ook dat ik bouwvakker af ben. Die jas is me in de loop van de verbouwing lekker gaan zitten. En ik weet nog heel goed hoe zeer ik het heb gemist dat ’s ochtends mijn mannen niet kwamen.

Monique van Schijndel, juli 2006

La Delire: de vrouw achter de notaris

Ik kijk elke week uit naar de woensdagochtend. Wij krijgen dan namelijk hoog bezoek: de weduwe van de notaris. Als de bel stipt om 11 uur gaat, gaan de volumeknoppen van de radio op zacht en halen de werkmannen losliggend materiaal uit de looppaden. Inspectie van de vrouw van DE notaris, madame Delire, La Delire.
Wie is madame Delire? Madame Delire is intelligent en heeft humor. Bij haar is alles óf zwart, óf wit, de kleur grijs kent ze niet. Ze draagt collectors items van haar moeder en ze is zo breed als een tl-buis. Haar man was groot en fors dus zijn schaduw ook. Stel je zijn vrouw voor in zijn schaduw en alles valt in het niet. 

Stimulerende middelen
Na de dood van Alain Delire kwam deze notariswoning te koop. Vanaf het moment dat we de onderhandelingen zijn gestart, hebben we een goed contact opgebouwd met de weduwe. Nadat we het pand hadden gekocht, was het zaak te onderhandelen over de inventaris. Locatie: het dorpscafé. Stimulerende middelen: Jupiler, omelet met champignons en sigaretten van het merk Richmond. Vanaf dat moment mogen wij Nicky zeggen.Met de stijging van de bierconsumptie, daalde de prijs van de inboedel niet. Uiteindelijk waren we akkoord over een aantal belangrijke zaken, zoals de lampen in de bar en de eetkamer en de houten archiefkast die nu in onze hal staat.

Bouwopzichter en juf
Met de komst van de nieuwe eigenaars van haar voormalige pand, kreeg Nicky een dubbele baan; bouwopzichter en juf. Nadat ik met haar op woensdag een excursie door het gebouw had gedaan, was het tijd voor mijn franse les. Mart sprak al goed frans, wat goed uitkwam toen we aan dit project begonnen. Met mijn schoolfrans van lang geleden kwam ik niet veel verder dan het bestellen van de biertjes en de omeletten in het café. Met handen en voeten kon ik me redelijk redden in huis. Ik nam een hamer in mijn hand, toonde die aan een van de werklui en het bleek een marteau te zijn. Maar ik wilde meer. Ik wilde praten met de mensen in het café over alles wat hen bezighield. Ik wilde meer weten over het dorp en de streek. En ik wilde de anekdotes over notaris Delire kunnen verstaan. Dus ik wilde les. Nicky bleek de beste juf die je je maar kunt wensen. Streng maar rechtvaardig, rode pen in de hand. Huiswerk niet gemaakt? Voor straf geen glas port om 12.30 uur, als de les was afgelopen.
Mijn huiswerk was dus altijd af. Elke ochtend om 6.30 uur maakte ik de oefeningen die me waren opgedragen. Dat was het enige moment van de dag dat ik me kon concentreren. Dan waren er nog geen mannen met machines aan het werk.

Inwijding bar
Nicky is trots. Trots op ons, trots op het gebouw. Bij de inwijding van onze bar vulde haar wijnglas zich met haar tranen. Moegebouwvakt viel ik haar tweestemmig bij. Alles wat klaar is, wijden we met haar in. De laatste keer was het terras, het volgende is het parkeerterrein. Alleen de vlaggen aan de gevel hebben we niet ingewijd. Te modern.
Nicky is overleden in oktober 2008.

Monique van Schijndel, juni 2006

De liefde voor de verbouwing gaat door de maag

Ons oude koffiezetapparaat pruttelt de hele dag. Kilo’s suikerklontjes, kuipjes koffiemelk en plastic roerstaafjes gaan er doorheen. En flessen cola. De baas van de dichtstbijzijnde supermarkt is altijd weer blij ons te zien. We willen goed voor onze mannen en de enige vrouw zorgen. Dat zit ons in het bloed en daarom zijn we aan het project L’Auberge du Notaire begonnen. Dan krijgt Mart een geniaal idee, wat ons nóg gemotiveerdere mensen oplevert en zonder dat we het op dat moment weten: positieve publiciteit.

Een pak koeken per dag
Eten. Dat is het sleutelwoord. Elke dag kijken we met verbazing naar de inhoud van de koelboxen van onze mensen. Kannen koffie, hete soep, zakken brood, salades en kazen voor op het brood, lepels, vorken, messen, fruit, yoghurtjes, snoep, blikjes frisdrank en koeken. Eén van de schilders eet een pak chocoladeprinsen per dag, die hij in zijn koffie doopt. Onze Harry Potter (de elektricien) en de baas van de schilders zijn samen goed voor vier flessen cola van 1,5 liter per dag. De mannen dragen hun vrouwen op om voor het fruithapje bananen mee te geven. Van de timmerman heb ik namelijk geleerd dat bananenschillen goede mest zijn voor de rozen. De tuin kan ook wel een opknapbeurt gebruiken, dus alles wat de tuin doet opbloeien is welkom. Ik krijg zo’n vijf schillen per dag.

Lunchen bij de notaris
Naarmate de verbouwing vordert, blijven de kannen koffie thuis. Net zoals de blikjes frisdrank. Wij zorgen ervoor dat de mensen te drinken krijgen. En zo af en toe halen we chocoladecroissants bij de bakker, als extraatje. Het hele huis staat op zijn kop, er is behoefte aan afstemming en niet alle mensen nemen tegelijkertijd pauze. Mart komt met het idee dat legendarisch wordt onder onze mensen: op donderdag is het lunchen bij de notaris. Vanaf dat moment koken we elke donderdag voor onze mensen een maaltijd op ons tweepits campinggasfornuis. Elke week een andere ruimte om in te koken, want overal moet gewerkt worden. Vanaf een uur of elf geurt het huis naar eten en stijgt de stemming onder onze mensen. Om half één gaan we allemaal aan tafel waar we nooit genoeg stoelen voor hebben en waar koelboxen worden gedeeld als kruk. Wat zijn het geweldige momenten die donderdagmiddagen. Samen eten, samen lachen over alles wat er tijdens andere klussen allemaal fout ging. En ja, de mensen gingen overleggen en afstemmen. Het liep als een geoliede machine. Hoogtepunt van de donderdagen was wel de barbecue in de tuin. Mart had saté gemaakt met pindasaus, totaal onbekend hier. Maar wat genóten de mensen ervan!

Alleen nog maar op donderdag
Wie hier enkele dagen per week werkte, zorgde ervoor dat hij er op donderdag was. En tot in Malmedy (25 km verderop) werd over de fameuze donderdagen gesproken. De mannen van het dak kwamen onze schilder tegen: ‘hé werk jij ook alleen nog maar op donderdag bij L’Auberge du Notaire?’ Maar het mooiste compliment kregen we van onze schilder: ‘Ik had het er niet zo op om bij Nederlanders te gaan werken. Jullie staan hier bekend als ‘diknekken’. Dat imago hebben jullie volledig doorbroken.’

Dat speelde zich allemaal af in 2006. Ik maak een sprong in de tijd naar juni 2007. We zijn bijna een jaar open en we zijn bezig met de aanleg van het terras. Onze Harry Potter is er weer, we willen tenslotte ook licht buiten. En het is donderdag. We maken een grote pan spaghetti, een salade en er is brood. Samen eten we onder de grote lindeboom in de tuin. Het regent, maar onder het bladerdak is het droog. Het is weer net als vorig jaar. Eten, lachen en discussiëren over niks. Ik voel me volmaakt gelukkig.

Monique van Schijndel, juni 2006 en juni 2007

Dak-EHBO

De lekkages waren niet alleen het gevolg van broddelwerk aan het waterleidingsysteem. Na vervanging van de leidingen en een nieuw plafond in de keuken, zou de boel waterdicht moeten zijn. Een Ardeense plensbui hielp ons uit de droom. Gestaag stroomde het regenwater de keuken binnen. Dwars door het nieuwe plafond en over de verse verf. Mart en ik keken elkaar aan en vervolgens omhoog: ‘het dak’.

Handjeklap
Reparaties aan het dak vallen net zoals het nieuwe plafond in de keuken onder de post ‘onvoorzien’. We leunen ietwat hulpeloos tegen de keukendeur als onze Harry komt om verder te knutselen aan de elektriciteit. Harry moet grinniken om onze hulpeloosheid. Ik hoor hem denken: ‘arme Nederlanders, stelletje tobbers’. Gelukkig kent Harry geen problemen, alleen oplossingen. Hij pakt zijn mobieltje, kijkt in het telefoonboek en krijgt vervolgens Frank aan de lijn. Dat maakt dat we er in huis binnen een dag een nieuwe specialisatie bij hebben: dak-EHBO.

Bierkratjes als opstapje
Frank stuurt zijn mannen het dak op waarvan de bedekking bestaat uit Ardeense leistenen. Ze bouwen een steiger en hangen de gevel vol met houten trappen om alle uithoeken van het dak te kunnen onderzoeken. Bierkratjes doen dienst als extra opstapje want de ladders zijn niet altijd lang genoeg. Ondertussen staan Mart en ik ongedurig te wachten op het oordeel van de heren ‘doktoren’. En vooral op het antwoord op de vraag: hoeveel gaat dat kosten?

Franse onregelmatige werkwoorden
De mannen hebben enkele rotte leistenen ontdekt op het ‘hoofddak’. Dat is volgens Frank een kwestie van leitje eraf en een nieuw leitje erop. Kosten: een kratje bier op vrijdagmiddag. Het afdak boven de keuken is echter zo rot als een mispel. Hij handjeklapt wat met Mart en zo bevestigen de mannen een volledig nieuw afdak voor boven de keuken. Ik vraag niet hoe duur het is. Ik neem de trap naar de eerste verdieping en stort me weer op het schuren van de kozijnen in een van de gastenkamers. Daar concentreer ik me op het van buiten leren van Franse onregelmatige werkwoorden die ik op een papier naast het kozijn tegen de muur heb geplakt.

Volle theaterzalen
Naast hun werk als dakdekkers zijn de mannen bedreven in het vertellen van sterke verhalen die in de Waalse theaters volle zalen zouden trekken. Tijdens het ‘happy hour chez le notaire’ op vrijdagmiddag ontdekken we ongekende talenten. David, de meest stille man van het dakdekgezelschap, ontpopt zich tot meester in het vertellen van sterke verhalen. Vooral de samenwerking met architecten is een geliefd onderwerp. Zo werken de bouwvakkers hier strikt volgens de letter van de wet van de architect. Tekent de architect een toilet onder een trap, zonder ingang -lees: zonder deur- dan maken de mannen een toilet zonder ingang en zonder deur. Of er moet een huis volledig worden afgebroken, omdat de architect het huis 3 cm op de grond van de buren heeft gebouwd.

Enkele Jupilers later beginnen mobiele telefoontjes te rinkelen. Het thuisfront vraagt zich af waar de mannen blijven. ‘Ah, nog bij L’Auberge du Notaire, dan gaan wij alvast eten.’

Monique van Schijndel, mei 2006

Durven doen

 Hoera! Het is tijd voor de afdeling Styling. Mijn favoriete thema van de verbouwing van L’Auberge du Notaire. Iedere keer als ik puin ruimde uit de vertrekken, keek ik aandachtig rond. Of ik ging, als alle werklui weg waren, frisgewassen in het halfdonker in een van onze toekomstige gastenkamers zitten. Alsof er geen rotzooi bestond, geen dikke stoflagen en geen gereedschap. Ik ruimde zo’n kamer zelfs op, haalde er een bezem door, wat natuurlijk nog meer stof gaf. Ging op de plekken staan waar ik het bed waande en keek welk licht wanneer door de ramen in de kamer viel. Alsof ik er zelf logeerde, net een douche had genomen en me gast voelde van L’Auberge du Notaire. Wat zou ik dan willen? Heb ik het lef om écht te doen wat ik zelf zou willen? Nee dus. Althans, in eerste instantie niet. Want er komen vast niet allemaal Monique van Schijndels logeren bij ons. Dus het moet niet te gek worden. Al houd ik wel van gek, of liever gezegd: van verrassend anders.

Anders dan anderen
Wekenlang hebben Mart en ik met alle kleurenkaarten door het huis gelopen. Maar wat vond ik het moeilijkmoeilijkmoeilijk. Omdat ik kleuren ging kiezen voor onze toekomstige gasten, wist ik het niet meer. Maar gelukkig hebben we Benoît. Benoît is onze benjamin als het om de finishing touch gaat; het schilderwerk. We hebben zijn telefoonnummer overgeschreven van een aanplakbiljet. Met zijn offerte bracht hij verse croissants mee en al kauwend op de lekkerste croissants van het dorp legde hij ons zijn cijfers uit. Ik was snel om. Hij was leuk, fris en ook al verstond ik hem niet zo goed; hij had ideeën. Het was Benoît die ons het juiste duwtje in de rug gaf: ‘jullie wonen en werken hier. Jullie willen het cachet van het  gebouw behouden én jullie hebben een bijzondere logeerfilosofie; jullie gasten komen bij jùllie logeren! En dus moet het jùllie huis zijn, met jùllie smaak.’ Dank je wel Benoît, en eindelijk durfde ik te doen wat ik wilde: anders dan anderen zijn. 

Benoît bezig met barcode

Leer-werkplaats
Schilderen kan zo moeilijk niet zijn, dat deed ik vroeger gewoon zelf in huis, samen met mijn vader. Terwijl Mart al helemaal bij de elektriciteit- en timmerploeg hoorde, was ik blij dat ik ook een leer-werkplaats had gevonden bij de schilders. Ik stond al helemaal in de steigers om de kleuren op de muren te smeren, maar al gauw was ik een illusie armer. Benoît en zijn ploeg verschenen al in de eerste week van de verbouwing om het oude behang te verwijderen. Ik dus ook. Daarna de boel wassen met ammoniak. Ik dus ook. En er waren kamers bij die door de notaris en zijn vrouw als salons werden gebruikt. Vooral in die ruimten was het vies. De privé-salon was het ergst. Die privé-salon zou de slaapkamer worden van Mart en mij. In de bijna dertig jaar dat de notaris en zijn vrouw in het huis woonden, hebben ze flink zitten roken in die privé-salon. Maar ik had zoveel vertrouwen in onze Benoît dat hij dat vast wit zou krijgen. Alleen kon ik me daar nog geen voorstelling van maken. Samen met mijn nieuwe collega’s stond ik op een trap om dat plafond te wassen met ammoniak. Na vijf keer vegen, moest ik het water/ammoniakmengsel al vervangen. En na een uur vond ik het niet meer leuk. Nog negen gastenkamers te gaan, een kantoorruimte, een bar, een eetkamer, een hal, een seminarruimte, een keuken, een bijkeuken, een trappenhuis en een toilet. Me er gemakkelijk vanaf maken, ging niet. Dat had Benoît snel door en dan moest het opnieuw.

Na het ammoniakwerk smeerden de schilders alle scheuren dicht, daarna weer schuren, daarna weer smeren en dat ging zo maar door. Dat deed ik dus niet. Ik was er voor het stagiairwerk: schuren en wassen met ammoniak. Ik had al snel in de gaten dat het overige werk maar beter door de profs gedaan kon worden. Nooit gedacht dat het werk van een schilder bestaat uit negentig procent voorbereiding en tien procent kleurtjes schilderen. En eerlijk gezegd, vind ik alleen dat laatste leuk.

Pijn aan mijn ogen
Maar na al dat gewas, geschuur en gesmeer, was het tijd om het plafond te schilderen. Het viel het niet mee om de vettigheid en de nicotine er goed onder te krijgen. Maar met verf waar een speciale isolatiecomponent in zat, bleef het gele weg. Het plafond werd zo wit dat het bijna pijn deed aan mijn ogen. En ik dacht: als hij dít kan, dan heeft deze Benoît van Dooren nog een hoop andere mogelijkheden. En dat was het moment waarop onze ideeën verder vorm kregen. Het zijn ideeën die uiteindelijk maken dat het interieur van L’Auberge du Notaire verrassend anders is.

Monique van Schijndel, mei 2006