Blozende rabarber

Rabarber doet mij (Monique) altijd denken aan de moestuin die wij vroeger thuis hadden. Met z’n joekels van bladeren kon je niet om de blozende rabarber heen als je naar de moestuin afdaalde via het stenen trapje, bij ons thuis achter de schuur. De hoeveelheden die tegelijkertijd de keuken in werden gedragen, verwerkte mijn moeder vooral tot compote. Ik herinner me goed de geur die dan in de keuken hing als ik uit school thuis kwam: zurig en zoetig tegelijk.
Rabarber ijs

Spinazie uit mijn tuintje
Het moestuinieren werd bij ons thuis door mijn vader gedaan. Wij als kinderen hadden in die enorme moestuin ieder ons eigen lapje grond dat we zelf beheerden. Ik leerde spelenderwijs dat de grond van de moestuin voorbewerkt moest worden en wanneer de zaadjes gezaaid. Ik kreeg te horen dat snijbieten niet naast prei mogen en broccoli niet naast tomaten; dat het belangrijk is om niet tweemaal dezelfde groente op dezelfde plaats te telen en dat je op moet passen voor ziektes en slakken. ’s Avonds was het vechten of we spinazie aten uit mijn tuintje, of die van mijn zussen of mijn broertje.

Moestuin Ardennen

De moestuin zoals we die ooit zijn begonnen.

Groen-roze rakker
Wij hebben ook een poging gewaagd een moestuin te beheren achter in de tuin van ons hotel restaurant L’Auberge du Notaire in de Ardennen. Maar al gauw beseften we dat een moestuin meer is dan een paar maandagen de plantjes water geven. De strijd tegen het onkruid hielden we niet vol. Dus we hebben dat wat er over was van de moestuin eruit gehaald en de plek vol gezet met fruitstruiken zoals bramen en frambozen. En rabarber. Deze groen-roze rakker verwerken we de komende tijd in een sorbet en in een clafoutis met hazelnoten.