Hebben! Het Laguiole mes

Iedere zichzelf respecterende Fransman heeft er een: een zakmes uit Laguiole, afkomstig uit de gelijknamige streek in de Zuid-Franse regio Aveyron. Hier vind je dan ook restaurants waar men geen mes op tafel legt, omdat de plaatselijke bevolking altijd een eigen Laguiolemes bij zich heeft. Ook wij hebben ieder onze eigen Laguiol, maar laten het thuis als we naar een restaurant gaan🙂 Een slanke designversie gebruiken we in ons gastronomische eetkamer L’Auberge du Notaire – De Ardennen.
lagiole

Kruising lemmet en dolk
Oorspronkelijk was het mes in de 19e eeuw ontwikkeld door een plaatselijke smid als eenvoudig gereedschap voor de boeren en herders uit Aubrac. Tegenwoordig lopen ook topdesigners er dus mee weg. Het mes is een kruising van een robuust lemmet uit het Baskische Navarra en een inheemse dolk, afgemaakt met een handvat van een hoorn van een Aubrac-rund die aan het uiteinde met een doorn werd versierd.

Door Philippe Starck ontworpen Laguiolefabriek met het lemmet dat door het dak steekt.

Elk mes is met de hand gemaakt
De geschiedenis van dit mes gaat terug tot de tijd waarin de achterachterkleindochters van Calmel het familiebedrijf van Calmel overnamen. Hieruit ontstond de firma ‘Le couteau de Laguiole’. De eigenaars hadden zich eerst in Noord-Frankrijk het ambacht eigen gemaakt voordat ze aan de rand van het dorp de enige echte smidse ‘Force de Laguiole’ gingen bouwen. Deze smidse werd in 1987 heropend.

Ambachtslieden
Negentig ambachtslieden fabriceren in de kleine fabriek jaarlijks 200.000 messen. In tegenstelling tot vele andere messoorten heeft de fabriek de productie van a tot z in eigen hand (alleen de kurkentrekker -die je aan een bepaalde variant ziet- wordt elders gemaakt). Elk mes is met de hand gemaakt; in de bovenkant van het lemmet wordt de handtekening gestanst van wie. De productie kan variëren van anderhalve dag voor een eenvoudig mes tot meerdere dagen voor de luxueuzere soorten.